Wojciech Wójcik - Jęk zamykanych bram

Kawał mocnej prozy kryminalnej

Nowa powieść Wojciecha Wójcika „Jęk zamykanych bram” trzyma nieprzerwalnie w napięciu przez ponad 500 stron. Kilka splatających się wątków, skomplikowane intrygi kryminalne i nieprzewidywalna fabuła sprawiają, że od lektury trudno się oderwać.

Akcja rozgrywa się współcześnie w warszawskim półświatku.

Modny klub Trzynastka odwiedzają i klienci z grubymi portfelami, i nieśmierdzący groszem studenci, a zwłaszcza studentki szukające tu „sponsorów”. To zawoalowana nazwa prostytucji, jednak wszyscy wokół udają, że tak nie jest.

Właściciel tego przybytku, niejaki Mecenas, znany jest w swoim środowisku jako nieprzebierający w środkach biznesmen, który skupuje także kamienice w stolicy, a upartym lokatorom, którzy nie chcą się wyprowadzić, uprzykrza życie rękoma swoich ochroniarzy.

Pewnego dnia jeden z nich, Arek Maj, zostaje ciężko pobity właśnie w takiej kamienicy sąsiadującej z Trzynastką. Trafia do szpitala, ale i tam ktoś go dopada i morduje. Sprawcy nie udaje się złapać, chociaż policja nad tym pracuje. Zainteresowany złapaniem mordercy jest też Mecenas, który zleca tę sprawę byłemu policjantowi, Mateuszowi Krysiakowi.

Oprócz niego do bliskich Maja stara się dotrzeć lekarka, na której dyżurze Arek został zabity, a także Edyta, młoda kelnerka z klubu, która przyjaźniła się z ochroniarzem i dostała od niego na przechowanie sporą sumę pieniędzy.

Szybko okazuje się, że zagłębianie się w przeszłość ofiary jest trudniejsze niż by się wydawało. I przede wszystkim bardzo niebezpieczne, o czym przekonują się wszyscy badający sprawę.

Na jaw wychodzą coraz to nowe tajemnice związane z Arkiem Majem i jego szefem. Pojawiają się nowe wątki i postacie, ale – zamiast pomóc – jeszcze bardziej komplikują sytuację.

Ten natłok wątków i częste zwroty akcji sprawiają, że od lektury trudno się oderwać. Trudno też nie zabawić się samemu w detektywa, chociaż nie jest to łatwe zadanie (przyznam, że nie udało mi się ostatecznie rozwikłać zagadki i na jej rozwiązanie musiałam zaczekać, ale to przecież zaleta bardzo dobrze skonstruowanego kryminału).

Autor bardzo wiarygodnie przedstawił mechanizmy rządzące przestępczym światem (nie tylko w stolicy). Brutalność, hierarchia, powiązania ze środowiskiem mediów i polityki, a także układy wewnątrz gangów – to tutaj codzienność.

Przestępcy parają się wszystkim, co przynosi zysk i nie mają żadnych hamulców moralnych, nawet jeśli sprawiają wrażenie dżentelmenów i wykształconych, inteligentnych ludzi. Ci właśnie okazują się groźniejsi i bardziej nieprzewidywalni niż zakapiory rzucające mięsem i dające z daleka rozpoznać się na ulicach.

Wojciech Wójcik stworzył nie tylko rewelacyjną powieść kryminalną i wyrafinowanej głównej intrydze, ale także poruszył ważne społeczne tematy, takie jak: prostytucja wśród studentek i studentów, handel ludźmi i narkotykami, nielegalne przejmowanie nieruchomości, „dzikie eksmisje”, zatrudnienie „na czarno”…

Problemy te przewijają się przez całą fabułę, która jest niezwykle dynamiczna. Na uwagę na pewno zasługują portrety bohaterów – wyraziste, soczyste, przekonujące. Naturalnie wypadają również dialogi.

Nie ma tu miejsca na banały i powielanie pomysłów. To solidny kawał naprawdę świetnej prozy kryminalnej, po którą warto sięgnąć.

Polecam – nie tylko miłośnikom gatunku!

BEATA IGIELSKA