Antonina Palarczyk - Neńka licho. Ukraina. Reportaż z wojny

Pełnokrwista reporterska opowieść o wojnie w Ukrainie autorstwa korespondentki "Tygodnika Powszechnego". Antonina Palarczyk pisze, jakby opowiadała oswoich przeżyciach przyjaciołom, dzięki czemu wojna przestaje być odległym tematem znagłówków. Jest bliska, nieraz wstrząsająca, kiedy indziej wisielczo zabawna, melancholijna, zaskakująca – ale nie pozostawia czytelnikowi miejsca na obojętność.
Autorka pracuje inaczej niż większość współczesnych reporterów wojennych. Nie wpada na chwilę, by zdać relację i wyjechać, ale spędza w pobliżu frontu długie tygodnie, podróżując autostopem i stopniowo zapuszczając korzenie na Wschodzie. Pokazuje wojnę jako doświadczenie traumatyczne i dewastujące, ale też uzależniające, transgresyjne i na swój sposób pociągające – przez intensywność nieosiągalną w innych warunkach.
Wyjątkowy, bardzo mocny debiut.
"Jeszcze nikt tak o tej wojnie nie pisał, bo nikt, poza samymi żołnierzami i trupami, nie był tak blisko niej. Jeśli się wjeżdża na pełnej z kontratakującym ukraińskim wojskiem na terytorium Rosji, jeśli się zna każdy wykrot Donbasu, jeśli się łowi szewronowe jebanutrie po okopach, to się ma co opisywać. I się to umie robić, bo to jest poezja i to jest mięso, to jest delikatność i to jest błoto w zęby, to jest okopowy rap, taniec chłopaków umarlaków, to bajraktarszczyzna, to hulajpolska anarchia z szerokim uśmiechem szczerzącym kły z nabojów i łusek, zapach rozgrzanej lufy karabinu, źle zamontowanej instalacji gazowej i podmuch eksplozji. A po całej tej krainie, nad którą lata na kościodronach historia najnowsza, biegają jeszcze, wyją i chichoczą wszystkie tradycyjne ukraińskie diabły, demony i licha" – Ziemowit Szczerek
"Dobra, reporterska opowieść to w gruncie rzeczy gawęda, która przynosi wieści z dalekiego i bliższego świata, ale także, a może przede wszystkim, daje przyjemność słuchania. Taką właśnie gawędą jest ta książka. Opowiada o sprawach pierwszorzędnych, o wojnie, która unieważnia wszystkie inne sprawy i która się toczy tuż za miedzą. Ale niezwykłość tej gawędy polega również na tym, jak Antonina Palarczyk ją snuje. Sowizdrzalska zuchwałość, delikatność, lekkość pióra, z jaką szkicuje wojenne sceny i pejzaże... Chce się słuchać" – Wojciech Jagielski
"Taką książkę napisałby Ernest Hemingway, gdyby był dwudziestokilkuletnią dziennikarką z Polski i jeździł stopem po linii frontu w Ukrainie. Antonina Palarczyk w niezwykły sposób przypomina nam o ludzkiej twarzy wojny – i ludzi, którzy na niej giną. Odważna, brawurowa, ale też przepełniona smutkiem, zmieszanym – jak żołnierska herbata – z szorstkim poczuciem humoru. Właśnie wystrzelił wielki talent reporterski. Lektura obowiązkowa!" – Witold Szabłowski
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.